.

Soms doe ik net of ons huis al klaar is. Gewoon om de moed erin te houden. Om te kunnen zien en voelen hoe het wordt. Om de tijd door te komen dat we zitten te wachten voor we verder kunnen. Conflicten zijn nooit leuk, maar conflicten waardoor je verbouwing stil komt te liggen al helemaal niet.

Inmiddels ligt onze verbouwing al bijna een jaar stil. Tot ons grote verdriet. We hebben heel veel geprobeerd om het te voorkomen, ten koste van onszelf. Maar helaas heb je niet alles in de hand, zeker een ander niet. Dat loslaten heeft moeite gekost, heel veel moeite gekost. Afhankelijk zijn van anderen, van het tijdspad van anderen vind ik moeilijk, maar het kan niet anders. Dus heb ik het afgelopen jaar leren loslaten. Leren genieten van het hier en nu, ook al is het niet perfect en zie ik het liever anders. Ooit kunnen we verder, ooit komt het af. En ondertussen laat ik mijn energie er niet meer op weglekken en richt ik me op het positieve: de fantastische plek waar we wonen, de lieve mensen om ons heen en op hoe mooi het wordt.

In het oude deel kunnen we prima wonen (besef ik nu weer) en als ik het toch even nodig heb, dan loop ik op sokken naar mijn nieuwe groene bank die al sinds augustus, toen hij geleverd werd, niks staat te doen, zet ik wat kleurrijke dingen neer en doe ik alsof het later is en beeld ik me in hoe we er straks wonen en leven.

 

 

Follow my blog with Bloglovin

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *